Diyelim ki karşınızda size ne büyük bir aşkla bağlı olduğunu söyleyip duran birisi var. Ama size bağlı değil. İnanıyorsunuz ya da aşk aptallığı ile inandığınızı sanıyorsunuz. Ve bu insan ile bir geleceğiniz olmadığını yaşadığınız aşkın büyüklüğü kadar keskin biliyorsunuz. Gelecekten kastım öyle uzun bir gelecek değil. Dünün yarını, bugünün yarını, yarının yarını… Yani hadi beraber ölelim diyen yok kiJ Neyse.
Üzülüyorum bari aşk defterime daha fazla anı eklemeyeyim diye vazgeçiyorsunuz. Sorun yok buna da izin veriyor. Kızıyorsunuz, bu kadar mıydı yani savaşmayacak mıydı? Kendi çapınızda acı denen mereti çekiyorsunuz. Günler geçtikçe azalmadığını fark ediyorsunuz. Kahve sigara, kahve sigara tekrarlarından sonra bir gece kendi kovanınıza çomak sokup soruyorsunuz bu şahsa “nasılsın” korktuğunuz olmuyor hemen aranıyorsunuz. Nasıl da özlenmişsiniz meğer ne büyük üzmüşsünüz. Cemal Safi devreye giriyor bir anda aklınızda.
Bu gece misketi çaldırmaz mıyım, ?
Başkenti ayağa kaldırmaz mıyım, ?
Sesini duyup da çıldırmaz mıyım?
Delisin, diyorsun telefonda sen...
Şenleniyorsunuz kendinizce. Siz ve o dışındaki her şeyi silip ondan gizli yeşerttiğiniz bugünün yarınları ile yola devam ediyorsunuz. Zamanla birlikte her şey güzel geçiyor. İçiniz de bir kurt var durur mu? Gökyüzüne çıkıp aşağı bakıyorsunuz, onun için ruhunuzla ve değerlerinizle savaştığınız kişi çıkış yolu aramıyor bile. Aşk diyor başka bir şey demiyor hala. Bu aşk bitmesin diye kendisinde var olan dikenleri koparmıyor. O kadar gün düşündüğünüzü soruyorsunuz “ hadi gidelim buralardan”. Olmaz diyor arkasında bırakamazmış her şeyi.  Büyük bir söz daha etsem ne çıkar ki deyip öyleyse bensiz kal deyiveriyorsunuz.  Yine sorun yok, gel diyorsunuz geliyor git deyince gidiyor. Ve bu şahıs güya aşkınızdan ölüyor. Bu kez üzülmüyorsunuz. Nedensiz. İnanmamayı seçiyorsunuz.
Bu matem içinde bir şeyi daha fark ediyorsunuz. En sevdiğiniz şarkı ve film nasıl da benziyor birbirine birden hatırlıyorsunuz. Filmdeki mesaj neydi diye yokluyorsunuz kendinizi. Farklı yıllarda yaşayan iki çiftin bir şekilde mektuplaşmasıyla başlayan aşkın aslında yıllar önce onlara uğramış olması ve kaderin onlara son bir şans daha vermesi. (göl evi) Aklınızda yanan ampul diyor ki üç yıl önce bir yabancı olarak gördüğümde bu şahsı, ah keşke sonlandırmasaydım o şansı.
Arkadan en sevdiğiniz şarkıyı açıyorsunuz. Alabileceğim birkaç ders daha kaldı mı?
Sen yaz saati uygulaması ben kış saati
Ortak bir takvimimiz bile olmadı!
Seni bir saat ileri almışlar beni bir saat geri
Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?
Ne çok severiz değil mi böyle öyküleri. Bu öykünün kötü adamı bu yazıyı okuyor ve öyle mutlu sona gitmek gibi bir niyet içine de giremiyor. Engelleri var kendi içinde yarattığı. Ders alınacak öykü olarak listesine ekliyor. Yaşlandığında “bir zamanlar ben bir hata yaptım” diye başlayıp anlatacak kararsız gençlere. Bu öykünün yazarı ise güneşi tekrar hissediyor damarlarında kusur işlememiş olmanın verdiği rahatlıkla. Dönüp baktığında keşke demeyeceğini bilerek şapka kaldırıyor kahramanına. Uğurlar ola.